Mood: *Calm Like a Bomb*

Zoals mijn kopfoto laat zien heb ik een brandende fascinatie met vuur, komt van m’n padvinderverleden denk ik…
Maar wat die je als een leerling vlam vat in je klas?

Dat overkwam een docent(e), niet mijn begeleider, op m’n stageschool. Ik zat rustig achter in de klas aantekeningen te maken terwijl de klas maar niet rustig wilde worden. Ze kregen een saaie opdracht over een saai onderwerp en de docent(e) had geen overwicht. De klas lachte luid om het piepen van een schoen over een voetbal, het klonk als een scheet, hilarisch.
Plots klonk er geschreeuw en gedoe van m’n rechterkant. Een jongen sprong op. Ik keek tegen z’n rug aan en zag vlammen van de voorkant van z’n broek komen.
And the crowd goes wild…
Hij was aan het experimenteren geslagen met een aansteker. Waarschijnlijk had hij z’n hand bol op z’n joggingbroek gelegd en vol met gas laten lopen om het aan te steken zodat er een vlam ontstaat.
Burn motherfucker…
De docent(e) was terecht boos, maar kon de situatie niet aan. Ze geloofde zijn onschuldige ogen: ‘ik haalde hem uit m’n zak en toen stond ik in eens in de fik…’

Wat zou ik in zo’n situatie doen?
Ik zou blij zijn dat ie de vlammen uit kon slaan en dat er verder niets ernstigs is gebeurd. Maar ik denk dat je als docent leerlingen niet kan overtuigen van de gevaren. Preken helpt niet, en straffen al helemaal niet, daar geloof ik niet in.
May he rott and burn in hell…

Wat zou jij doen?

Ik laat ze spreekbeurten houden.
In dit geval zou ik hem opdragen een spreekbeurt te houden over brandwonden. Minimaal 10 minuten. En in die spreekbeurt moet ie een interview verwerken met een slachtoffer van brandwonden. Dat lijkt misschien lastig, maar ik zou wel zo eerlijk zijn om hem daarbij te helpen, dan heeft ie er meer aan.

Morgen zie ik die klas weer. Wellicht dat ik morgen een update doe met zijn kant van het verhaal…

Op m’n stageschool kijken ze te gekke films. Gister hebben we, in het kader van drugs en criminaliteit, het begin van Requiem for a Dream gekeken. Die site is behoorlijk freaky, maar lang niet zo heftig als de film zelf. Ben benieuwd hoe ze het eind vinden…
Vandaag heb ik ook andere lessen van de leerlingen bekeken. Bij PO (persoonlijke ontwikkeling/ mentor uur) deden ze een kringgesprek over Fucking xc3x85mxc3xa5l die ze vorige week hadden gekeken. Het is al een tijdje geleden dat ik de film zelf heb gezien, maar hij gaat over een meisje dat haar homoseksualiteit ontdekt.
Hoe cool om dat met derdeklassers te kijken, helemaal als je daarna een kringgesprek hebt over homoseksualiteit. Eerst wat lacherig natuurlijk, maar bij de vraag of de leerlingen zelf ook leeftijdsgenoten kenden die in dezelfde situatie zitten als de hoofdpersoon komen er wat meer serieuzere opmerkingen. En als het vervolgens gaat over volwassenen in hun omgeving lijken een aantal wel een homoseksuele oom of tante te hebben.

Film-gestuurd-leren… Ik heb echt iets gemist in mijn onderwijs…

Gelukkig kan ik dat nu inhalen, niet alleen tijdens m’n stage, maar ook in m’n vrije tijd.
Binnenkort draait the Road to Guantxc3xa1namo in de bioscoop. Maar wij draaien hem eerder. Check de flyer en de site voor waar en wanneer.
In Leeuwarden:

Woensdag 28 juni, 20:00
Locatie: Wolwxc3xaaze, Noordvliet 7a
Meer info: bij mij…

Check hier de vette trailer voor die film…
Volgens mij is dit een kei harde film over hoe de Coalition of the Killing de mensenrechten in het Midden-Oosten heeft verbetert.

way to go guys…

Bush over Irak: ‘Godzijdank hebben de VS hun vertrouwen niet verloren in bepaalde fundamentele waarden en hebben we de basis gelegd voor vrede.’

Mr. T is de meest-snoeie-super-coole-dude die er bestaat… samen met MacGyver uiteraard… Vandaar dat ik twee postertjes aan m’n muur heb, ook om mezelf wat meer moed in te blazen. (1) (2)
Vorige week kwam ik dit filmpje tegen op video.google, dit bevestigde niet alleen het vermoeden dat ik T te gek vindt, maar ik besloot ook dat dit m’n moederdag cadeau ging worden. Het werkte.

Vroeger was ik enorm fan van Mr. T, en nu weer. Ondanks dat hij waarschijnlijk verantwoordelijk is voor m’n regelmatig opspelende reisziekte. Maar zelfs toen wist ik niet dat die gast vet coole dingen zei. Enkele qouote’s:

“I believe in the Golden Rule – The Man with the Gold… Rules.”

“When I was growing up, my family was so poor we couldn’t afford to pay attention.”

“As a kid, I got three meals a day. Oatmeal, miss-a-meal and no meal.”

“I think about my father being called ‘boy’, my uncle being called ‘boy’, my brother, coming back from Vietnam and being called ‘boy’. So I questioned myself: ‘What does a black man have to do before he’s given the respect as a man?’ So when I was 18 years old, when I was old enough to fight and die for my country, old enough to drink, old enough to vote, I said I was old enough to be called a man. I self-ordained myself Mr. T so the first word out of everybody’s mouth is ‘Mr.’ That’s a sign of respect that my father didn’t get, that my brother didn’t get, that my mother didn’t get.”

Deze gast moet president worden!

Sinds ik niet meer bij de padvinderij zit heb ik niet meer in m’n hangmat gelegen. Voor mijn huisje staan twee metalen pilaren die het balkon boven mij op z’n plek achten te houden en die staan precies goed… Ik heb dus heerlijk liggen lezen en dutten in het zonnetje.
Daarnaast heb ik vanavond na anderhalf jaar weer eens eten bij de McDonald’s gehaald.
Ach, de McDonald’s… Het bedrijf waar je als kinderfeestje de mooie normen en waarden van het kapitalisme in sneltreinvaart krijgt uitgelegd.

In Leeuwarden heb je een wandschildering waar je met je verjaardagsvriendjes en -vriendinnetjes altijd onder mocht eten. Ik weet niet of ie er nog steeds is, ik ben in jaren niet meer daar boven geweest, maar het was prachtig. Die pedofiele clown met glimlachende kinderen en hamburgertjes op schaatsen. En in dat mooie winterse tafereel was zelfs ruimte voor een goedlachse boef die mee schaatste. Hartverwarmend.
Maar de fastfoodketen is wat mij betreft xc3xa9xc3xa9n van de meest herkenbare afspiegelingen van onze consumptiemaatschappij.
Op die kinderfeestjes werd altijd tijdens de rondleiding verteld dat er enorm veel eten wordt weggegooid, omdat het dan te lang op de bakplaat heeft gelegen en niet meer aan de kwaliteitseisen voldoet. Natuurlijk enorm zonde van dat voedsel, maar het gebeurt overal, in elke bedrijfstak.
Maar wat ik het meest opmerkelijk vind is dat we blijkbaar in een maatschappij leven waar een bedrijf als McDonald’s €3,43 miljard winst maakt (in 2000), en dit doet door: kinderarbeid, uitbuiting, erbarmelijke werkomstandigheden in toeleveringsbedrijven en buitensporige vleesconsumptie met negatieve ecologische- en sociale gevolgen. Dat dit bedrijf elke dag 45 miljoen klanten helpt en elke vier uur een nieuw filiaal op de wereld opent… en elke vijf minuten de niet verkochte frites in de afvalbak smijt omdat het niet verkocht is.
Ondanks dat… zijn we niet in staat om de daklozen, die op reukafstand van de Mac slapen, te voeden en onderdak te bieden.
I’m Lovin’ It…
Het geld en het eten is er wel, de medicijnen, de ruimte en de techniek die nodig is om iedereen op deze aarde te helpen zijn er. Maar multinationals moeten produceren, concurreren en kapitaal accumuleren. Zij zien het geproduceerde eten niet als een levensbehoefte die iemands honger kan stillen, maar als een waar dat verkocht kan worden op de wereldmarkt voor een hogere prijs dan de productiekosten.
Dit komt niet omdat ze een genetische afwijking hebben of een andere hersenkronkel dan wij… ze moeten wel. Anders worden ze eruit geconcurreerd en vervallen ze naar een lagere klasse.

Ik heb vandaag ook een film gezien: The Assassination of Richard Nixon
Wat mij betreft niet alleen een te gekke film noir (of neo-noir…) met fenomenaal acteermerk van Sean Penn *tranen in m’n ogen*, maar juist een scherpe kijk op de maatschappij. Samuel J. Bicke bedenkt dat het systeem niet eerlijk is: “Er is veel voor de weinigen, en weinig voor de velen.”
Gedurende de film stelt hij heldere vragen over het systeem en zijn kritiek:
Wie zijn de mensen die het systeem zo maken en houden?
En, slavernij bestaan nog steeds maar heeft een andere naam, werknemer.
Uiteindelijk komt hij tot de wanhopige conclusie dat hij Nixon moet omleggen.

Een echte aanrader.
Niet alleen gexc3xafnspireerd door het tragische waargebeurde verhaal, maar juist gebaseerd op een waargebeurende maatschappij…

Vandaag zijn twee vermoedens van mij bevestigd.
1. Volgens mij is Racoon een vette band.
2. Volgens mij is Victoria Koblenko in het echt minder mooi dan op TV.

Wat een vette dag vandaag. Zoals elk jaar speelde het weer wederom een cruciale factor: hele dag zon, dus de hele dag gezellig. Lekker druk op de bevrijdingsmarkt, ongeveer twintig krantjes verkocht. Veel bekenden gezien, waarvan alleen Koen een krantje kocht… Voor die anderen zonder geld dan deze…

Maar ik was dus uitgenodigd voor het debat over fundamentalisme dat wordt aangewakkerd door westerse dominantie. Toen ik daar op de tribune ging zitten werd mijn naam al omgeroepen door een vrouw die mij vertelde dat ik meteen moest gaan staan als de gespreksleider de stelling gedropt had… zodat de discussie meteen los zou barsten…
Dat heb ik meteen maar gedaan. Iedereen was natuurlijk wat aan het draaikonten over de termen fundamentalisme en westerse dominantie.
Iemand had het natuurlijk over de Islam en de bekende riedel dat zij alle ongelovigen willen doden. Mijn reactie was juist dat het een uiting van verzet is en dat het voortkomt uit onderdrukking. Onderdrukking is juist de belangrijkste voedingsbodem voor radicale ideexc3xabn.
*een klein applaus*…
Daarna wauwelde iedereen verder over het begrip ‘westerse dominantie’, wat dat dan precies was…

Aldus.
“De westerse dominantie komt op dit moment tot uiting door de zogenaamde oorlog tegen het terrorisme.
Maar oorlog helpt niet tegen terrorisme.
Wat helpt tegen terrorisme is een oorlog tegen armoede, een oorlog tegen racisme, een oorlog voor gratis zorg en onderwijs, een oorlog voor gelijke rechten tussen mannen en vrouwen, homo’s en hetero’s!”
*weer een klein applaus*…
“Bush, Blair en Balkenende hebben de wereld na 11 september niet veiliger gemaakt, in tegendeel. De dreiging van aanslagen in Europa wordt rexc3xabler na mate deze ‘Coalition of the Killing’, deze ‘martelcoalitie’ verder gaat en straks Iran aanvalt mxc3xa9t nucleaire bommen, omdat zxc3xadj zogenaamd nucleaire bommen hebben. Dat slaat werkelijk helemaal nergens op!” *groot applaus*

Of Victoria het met me een was is me niet duidelijk geworden, maar ik kreeg wel van haar de eeuwige roem voor die dag omdat ze vond dat ik vurig was en goed olie op het vuur van de discussie gooide… dat is nog eens juryrapport waar je iets mee kan.

Het laatste debat ging over grondrechten die door het kabinet worden ingeperkt. Iemand noemde de Hofstadgroep en de identificatieplicht.
“De Hofstadgroep. Je bedoelt het kabinet? De echte vrije markt fundamentalisten?
Volgens mij moeten grondrechten voor iedereen gelijk zijn. Waarom zie ik op TV altijd dat in bepaalde buurten alleen allochtonen worden gefouilleerd. Waarom nooit in Wassenaar? We weten allemaal dat daar de echte criminelen zitten!”
*gek genoeg toch applaus*

Daarna lekkere zigeunermuziek gekeken in de Prinsentuin, Turkse pizza gegeten en bijna in slaap gevallen op m’n bankje, maar gelukkig was ik nog op tijd voor Racoon, ten slotte stond het podium ook aan het einde van m’n straat…
Wat een te gek optreden, ik ben in tijden niet meer zo uit m’n dak gegaan bij een concert. Meezingen, schreeuwen en dansen… Bij Johnny op z’n schouders gezeten, al m’n mannelijkheid is wel in z’n nek geplet…
Daarna nog even op de Voorstreek bij wat lui gezeten met Johnny’s gitaar. Lekker gespeeld en gezongen…

Zo vrij moeten mensen zich altijd voelen.

Damn, wat een mooi weer vandaag. Ik word helemaal wacko in m’n hoofd…
De tijd van het mooie weer komt er weer aan. Tijd om weer in het zonnetje te zitten, tijd om weer verliefd te worden, tijd om weer een mooi fantasy boek te lezen, tijd om weer dromerige muziek te luisteren en tijd om weer een kastje te bouwen…
Ik heb nu weer ruimte voor 6 meter boeken.

Morgen is het bevrijdingsfestival en ik ben gevraagd om deel te nemen aan een debat over vrijheid enzo. Om 13.40 is er een stelling dat westerse dominantie het terrorisme aanwakkert, en ze dachten dat ik daar wel iets mee kon… nou dat kan.
Alleen ben ik niet als spreker uitgenodigd, maar als ‘infiltrant’…
Juist…
Dan zit je in het publiek maar wordt er verwacht dat je een bijdrage doet aan de discussie voor als het stil valt in een zaal. Ze gaan er dus vanuit dat de discussie niet meteen losbarst.
We zullen zien.

Morgenavond misschien nog even de Wolwxc3xaaze checken. Daar spelen vrijdag- en zaterdagavond bandjes die in de Popbunker repeteren.
De Popbunker…
De goeie ouwe tijd…
*droomt weg en verloren tijden*

Dinsdagavond is muziekavond. Dan oefen ik altijd met m’n bandje in onze oefenruimte.
Momenteel zijn we bezig om wat hippe muziek in te studeren en ook vanavond ging dat weer erg lekker. De drie nummers van deze maand zijn: Faith Evans – Mesmerized, Junior Senior – Move Your Feet en Madonna – Hung Up.
Tegenwoordig speel ik ook wel eens wat van die pop liedjes op m’n akoestische gitaar. Klinkt dan weer heel anders, maar wel cool.
Afgelopen zondag was er weer een jamsessie in Cafxc3xa9 Scooter’s en ik had voor de gein m’n gitaar meegenomen zodat Aafke en ik een aantal nummer ten gehore konden brengen. Iedereen was best wel enthousiast. Alleen als ik dan de foto’s zie vraag ik me toch weer af: is die gitaar nou echt zo groot? En waarom ik nooit even m’n haar een beetje normaal doe…?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik deze Dag van de Arbeid niet speciaal gevierd heb, naast de dagelijkse dosis marxisme…

In Nederland is het geen officixc3xable feestdag, wel in Belgixc3xab en Duitsland. Tegenwoordig staat 1 mei vooral bekend om de rellen in Berlijn tussen jongeren en de politie. Niet bepaald een uiting van arbeidersstrijd die ik prefereer (hoe goed bedoeld ook…). De oorsprong van 1 mei waardeer ik des te meer, namelijk een belangrijke overwinning van de Amerikaanse arbeidersklasse.

De oorsprong van de Dag van de Arbeid ligt namelijk in de Verenigde Staten. Daar was 1 mei “Moving Day”, de dag dat arbeidscontracten vernieuwd of verbroken werden en arbeiders verhuisden naar andere arbeidswoningen.
Deze dag kreeg een extra betekenis toen in 1886 340.000 arbeiders in de VS staakten voor een 8-urige werkdag. Na twee jaar strijd wonnen ze en werden hun eisen ingewilligd.
Maar niet op alle plaatsen. In de maaimachinefabriek Mac Cormick in Chicago werden stakingsbrekers en werkwillige arbeiders uit omliggende dorpen door de politie aangevoerd zodat de fabriek toch bleef produceren.
Op 3 mei vond een betoging plaats van de stakers, de politie schoot zes betogers dood. De volgende dag kwamen 15.000 arbeiders op een protestmeeting waar een bom afging. Dit koste zeven politiemensen het leven en acht stakingsleiders werden opgepakt en tot de dood veroordeeld. Niet omdat werd bewezen dat zij iets met de aanslag te maken hadden, maar vanwege de “politieke en economische ideexc3xabn die ze verspreid hadden”.

Sinds de overwinning in de VS wordt 1 mei aangegrepen om te betogen voor rechten van arbeiders, en tegen oorlog, racisme en kapitalisme.

Om het toch nog een beetje te vieren: een bolsjewistische 1 mei poster… (van voor de Stalinistische bureaucratie…)

“Als ik jou was zou ik niet te veel rood gebruiken, anders lijkt je weblog net zo’n bolsjewistisch pamflet…”

“Ok dan!”